What’s up

Food is fictie

wat eten we?

Food is fictie Maggi

We geloven graag dat we voedsel kopen op basis van onze eigen behoefte. Maar is dat eigenlijk wel zo? In hoeverre wordt ons brein gehersenspoeld door beeld- en reclamemakers? Is er nog sprake van een eigen wil? Of worden wij precies langs dat pad geleid waar producenten en vormgevers ons willen hebben? Is ons koopbeleid een zorgvuldig gekweekte behoefte zonder dat wij ons daarvan bewust zijn? In het boek Food is fictie onderzoekt Linda Roodenburg hoe ontwerpers zowel voedsel als verpakking zo vormgeven dat het ons verleidt en aanzet tot aankoop en consumptie. Een ontluisterend verhaal kan ik je zeggen….

Zijn

wie je bent?

Zijn wie je bent?

Sinds een jaar weet ik niet meer precies wat dat betekent. Ik ben in verwarring. Betekent zijn wie je bent accepteren hoe je eruit ziet? Is dat het ultieme jezelf zijn? Een jaar geleden besloot ik mijn Corona uitgroei te laten voor wat het is. Ik had er genoeg van om elke drie a vier weken naar de kapper te gaan. Mijn haar verf ik al 25 jaar, vroeg grijs worden zit in de familie. Dus de witte streep die ontstond werd breder en breder. Ik liet de rest lichter maken om de overgang wat de maskeren. Maar met het witter worden van mijn haar voelde ik mij ook van binnen anders worden…

Geheime liefde

en gele rozen

Valentijn geheime liefde & gele rozen

Volgende week is het Valentijnsdag. De een kijkt ernaar uit, de ander vindt het commerciële onzin. Maar wie was die man eigenlijk? En waarom sturen we een kaart en horen gele bloemen meer bij Valentijn dan rode rozen? Ik heb het voor je uitgezocht…. Er zijn verschillende versies van het verhaal maar een springt eruit. In de derde eeuw na Christus kwam een jong paar bij bisschop Valentinus van Terni met het verzoek hen te huwen. In die tijd was Keizer Claudius II aan de macht en hij vond dat vrouwen zijn soldaten teveel afleidden en verbood hen te trouwen. De bisschop vond de liefde echter belangrijker dan de wetten van de keizer. Steeds meer paren meldden zich bij de bisschop met hetzelfde verzoek. Dat ging niet lang goed…

Fotoacademie

naar Foodfoto

Cocktail splash foto

Mijn eerste camera kreeg ik toen ik 12 was. Een simpele druk op de knop en het rolletje doordraaien. Van honderden foto’s maken was toen nog geen sprake want het ontwikkelen en afdrukken was duur. Foto’s ophalen bij de fotowinkel was altijd weer spannend want je wist nog niet of ze gelukt waren. Toen ik eenmaal een handmatige camera had, en licht en scherptediepte zelf kon bepalen, moest je dan ook goed nadenken over je instellingen. Even terugkijken was er nog niet bij. De liefde voor fotografie is nooit weggegaan. Ik wilde een aantal jaar geleden zelfs een carrière switch maken en heb een klein jaar op de Fotoacademie gezeten. Wat een fantastische en intense tijd was dat.. Een dag in de week kwamen we samen op school en werden vooral de resultaten van de opdrachten besproken. Niet altijd makkelijk om reacties van anderen te ontvangen op foto’s waar ik best trots op was, maar wel ongelofelijk leerzaam. Uiteindelijk ben ik in het eerste jaar al gestopt. De combinatie van school, mijn werk als zelfstandig communicatieadviseur, én een jong kind, was te zwaar. Nu zoveel jaar later, zijn dingen die eerst nog niets met elkaar te maken hadden, voor mij op zijn plek gevallen. Een horecakind dat uiteindelijk toch iets met koken gaat doen, mijn liefde voor fotografie en het maken van verhalen.

Full dip!

Bungee

Full Dip! bungee

Terwijl wij hier ondergedompeld zitten in een lockdown feesten de Nieuw-Zeelanders down under op festivals, terrassen en warme stranden. Het kan omdat ze op dit moment geen besmettingen hebben. Die vrolijke beelden doen me zeker in deze tijd terugverlangen naar de winters die ik daar doorbracht. 7 keer ben ik er geweest. De laatste 2 keer samen met Frank en Maxime, onze dochter. Waarom zo vaak? Mijn zus woont daar. Met een van haar eerste liefdes vertrokken en nooit meer teruggekeerd. Vaak plande ik mijn trip in november, kocht nog snel op het laatste moment een ticket als de drang om te gaan te groot werd. Op een van die trips was ik in de buurt van Queensland op het Zuideiland. Een van de belangrijkste attracties daar is bungeejumpen. Op een van mijn vorige trips op het Noordereiland had ik het al eens gedaan. En geloof me, je gaat een beetje dood van binnen…

2021

een gelukkig nieuwjaar

Een gelukkig 2021

We staan aan de vooravond van een nieuw jaar. Een jaar waarin hopelijk alles weer anders wordt. Nou misschien niet alles.. De saamhorigheid, het omkijken naar elkaar, en iets voor een ander doen zou ik graag willen bewaren. Voor mij is dat uiteindelijk waar het in het leven om gaat. Ik wens iedereen een heel gelukkig 2021. Maak er een mooi jaar van en vier het leven, altijd.. 

Kerst..

een beetje magie

Kerst.. een beetje magie

Haar zwierige zwarte lange avondjurk danst op de wind als zij in de armen van mijn vader langs zweeft op de muziek van het orkestje in de hoek. De lange doorschijnende sjaal die mijn moeder losjes om haar hals heeft gelegd danst achter haar aan als een wimpel. Als mijn vader en moeder de vloer oplopen en beginnen te dansen wijken in een paar minuten alle andere mensen en kijken toe vanaf de rand van de dansvloer. Het is een mooi gezicht, die twee lange mensen die wervelend over de vloer gaan. Wij staan, jong als we zijn, met grote ogen naar het schouwspel te kijken. Trots en een beetje geïntimideerd. Als de muziek is afgelopen klinkt een applaus. Het is kerst op Chalet Royal… Met onze mooiste kleren zitten we aan het ‘diner dansant’. Obers in strakke zwarte pakken met strik laveren behendig tussen de tafels en er klinkt geroezemoes. De stemming is opgewonden en iedereen is blij. Er hangt een verwachtingsvolle sfeer. Een avond vol verrukkelijk eten wacht ons…

Cees Helder

bron van inspiratie

Cees Helder bron van inspiratie

Als ik het nummer van Restaurant Parkheuvel in Rotterdam intoets ben ik toch een beetje nerveus. Zouden ze het raar vinden dat ik bel? Ze nemen de telefoon op en ik stel mijn vraag. ‘Een momentje alstublieft’ en ik wordt in de wacht gezet. ‘Met Cees Helder. Waar kan ik u mee helpen?’ Ik ben even twee seconden stil, overdonderd als ik ben dat hij zelf aan de telefoon komt. Ehh…

Hoera!

1 jaar...

Hoera It's not about cooking bestaat 1 jaar

Precies een jaar geleden ging mijn website live. Inmiddels veel recepten, verhalen en een prachtig project verder. Op naar jaar 2. Zinin……

Verjaardag

& Spicy Chef

Verjaardagseten & Spicy Chef

Vandaag ben ik jarig en het is toch een beetje een andere dag dan anders. Niet dat ik normaal gesproken mijn verjaardag groots vier maar borrelen met familie vind ik toch wel heel erg fijn. Dat zit er dit jaar even niet in… En aangezien het huis hier helemaal op zijn kop staat omdat er geschilderd wordt ben ik coronaproof ‘on tour’ gegaan. Een koffie hier, een koffie daar… en het was heerlijk! Vandaag voel ik me enorm verwend. Door mijn lief met het nieuwe boek van Soenil ‘Spicy Chef’ (het etentje doen we wanneer het weer kan) en schatje Maxime met een bos rode rozen. Hoe geliefd kun je je voelen… Vanmiddag nog even de boekwinkel ingedoken, want je moet toch wat als die schuurmachine thuis op volle toeren draait. Met verjaardagen heb ik een haat liefde verhouding. Nou eigenlijk niet met verjaardagen maar met een feestje geven op mijn eigen verjaardag. Meestal vind ik zo’n feestje maar een ongemakkelijk gebeuren. Vooral als mijn gasten elkaar niet zo goed kennen. En ik heb nogal wat vrienden en vriendinnen uit alle windstreken van Nederland. Dat krijg je ervan als je een partner hebt uit het Oosten van het land en zelf gewoond hebt in Rotterdam, Utrecht en op verschillende plekken in Brabant. En bovendien vriendinnen hebt van 30 jaar geleden maar ook weer nieuwe mensen hebt leren kennen. Nou is het echt niet zo dat mijn vrienden niet sociaal zijn. Zij hebben er eigenlijk helemaal niet zo’n last van om een praatje aan te knopen met iemand die ze niet kennen. Het is eerder zo dat ik me druk loop te maken of iedereen het wel naar zijn of haar zin heeft. Als Foodie wil ik dan ook nog allerlei lekkere zelfgemaakte hapjes op tafel zetten en het recept voor stress is geboren. Ik ben er maar mee opgehouden… Met mijn vriendinnen ga ik eten, borrelen, naar de bios, of gewoon lekker samen koken. Hebben we fijne gesprekken en bakken met aandacht!

Salt

of the soul

Salt of the soul

Neem wat zout mee! Graag onderaan de berg opscheppen, staat er bij het kaartje. Tuurlijk wil ik dat! Als een kind zo blij schep ik voorzichtig wat zout in mijn zakje. Dat neem ik mee naar huis… Al lopend rond de zoutberg begin ik mij pas af te vragen wat de bedoeling eigenlijk is. De beschrijving in de flyer van het Bonnefantenmuseum heb ik nog niet gelezen. Indrukwekkend is de berg zout wel. Al mijmerend vraag ik mij af hoe ze al dat zout hier binnengebracht hebben. Vast niet met kruiwagens…

Baru Belanda

Indo keuken herontdekt

Baru Belanda Pascal Jalhay

Op zoek naar zijn roots ging Pascal Jalhay, samen met zijn familie, naar Indonesië. De chefkok, die al werkt vanaf zijn 15e, heeft in menig sterrenkeuken gestaan. Op enig moment in zijn leven voelt hij de drang om uit te zoeken waar zijn wortels liggen. Het wordt een inspirerende, en voor zijn vader emotionele, reis. Al in Indonesië wordt het eerste idee geboren voor een boek dat moet gaan over vernieuwing en datgene waar de, van oudsher traditionele, Indonesische keuken ook voor kan staan. Een kookboek waarin niet alleen plek is voor zijn eigen recepten, maar ook voor die van andere chefs met banden in of met Nederlands-Indië. Baru Belanda wil een brug slaan (Baru = nieuw) naar een nieuwe generatie. De gerechten in het boek zijn dan ook een frisse vertaling van wat wij kennen als de Indonesische keuken. Denk aan saté van geitenbok, nasi goreng met Zeeuwse zeevruchten of amuses als een Indische rijsttafel…

Poepkoffie

op Bali

Poepkoffie op Bali

Tijdens een vakantie op Bali dronken wij Kopi Luwak, ofwel poepkoffie. Kosten? Tot € 250,- voor 500 gram. Maar waar veel geld wordt verdiend ligt fraude op de loer… Hoezo poepkoffie? Civet katten leven in het wild en eten rauwe koffiebessen zodra ze rijp zijn. Ze verteren alleen het vruchtvlees en de koffieboon wordt uitgepoept. Die uitgepoepte bonen worden verzameld, schoongespoeld, gebrand en verkocht als de duurste koffie ter wereld. Na het zien van Jack Nicholson met zijn Kopi Luwak in ‘The Bucket List’ staat het drinken van ervan bij veel mensen op hun eigen Bucket List. Misschien gaat daar een dikke streep door als ze weten wat wij nu weten..

Freddy Mercury

aan de keukenmuur

Freddy Mercury aan de keukenmuur

In het huis waar ik ben opgegroeid stond in de keuken een ronde, oude houten tafel met een bonte verzameling stoelen eromheen. Aan die tafel aten wij s’ avonds afwisselend met mijn moeder of vader, want een van beiden was ‘voor’. Dat ‘voor’ was het plaatselijke dorpscafé. Aan de keukentafel hadden wij allemaal een vaste plek. De keuken was niet groot en veel muren waren er niet vanwege allerlei deuren. Naar de kelder, naar de achterplaats en naar het zaaltje van het café waar een Russisch biljart stond. Op een smalle muur tussen twee deuren hing een grote poster van Freddy Mercury. Mijn moeder hield van de vrije en uitdagende houding van Freddy. Ik niet, ik was tien en zat recht tegenover die poster van Freddy in zijn witte jumpsuit. Niks mis met een jumpsuit zul je denken maar dagelijks op ooghoogte zitten met zijn, nogal aanwezige, edele delen was meer dan ik destijds kon verdragen…..

Gebraden duif

in de Oriënt Express

Gebraden duif in de Oriënt Express

‘De gebraden duiven vlogen zo mijn mond in’, aldus Hans Christian Andersen. Dat is toch heel wat anders dan de slappe broodjes kaas en lauwe broodjes kroket waarmee ik ben opgegroeid. Nee, geef mij maar de tarbot met fijne kruiden, gebraden ossenhaas en gebraden kip met waterkers van de Oriënt Express! En graag de bombe glacé na alstublieft. Wie op stand woonde kon zich begin 19e eeuw tijdens een treinreis heerlijk laten verwennen in de restauratiewagen. De dames op stand lieten zich een verrukkelijk diner voorschotelen onderwijl keuvelend met een glaasje prik. Altijd al geweten dat ik in de verkeerde tijd geboren ben… Hoewel… op een van mijn reizen zat ik ooit in de nachttrein van Nairobi naar Mombassa. In de weliswaar eersteklas restauratiewagen bekleed met sleets fluweel, liepen obers balancerend met zilveren soepterrines tussen de tafels om de gasten, aan de met wit linnen gedekte tafels, te bedienen. Het geheel ademde de sfeer van lang vervlogen tijden. Nostalgisch, en een beetje treurig. Tegelijkertijd was in alles voelbaar hoe decadent deze reizen vroeger geweest moesten zijn…….