Een zandkorrel in Cambodja
Vervolg blog, deel 3: Een zandkorrel in Cambodja. lees deel 1 hier en deel 2 hier. Vanuit Saigon vertrekken we met de bus naar Cambodja. Een lange rit. Maar wat een verassing is Phnom Penh waar we begin van de avond aankomen. De stad is modern opgebouwd na de Rode Khmer oorlog (veelal met Chinees geld). We regelen als groep meteen een aantal tuk tuk’s en rijden ’s avonds door de stad, prachtig! Op een plein komt er een klein meisje naar mij toe en wil niet meer bij me weg. Mag ik haar meenemen please….
Foto’s hiernaast/hieronder: 1 t/m 5 Phnom Penh: paleis – markt – schilderklasje – gevangenis S21 – killing field. 6 t/m 11: Onderweg naar Siem Riep: zilver bewerken – gebakken sprinkhanen – prahoc maken – zelf pottenbakken – genieten – 60 worden. 12 t/m 21 Angkor Wat, Angkor Thom en Ta Phrom (Tomb Raider met Angelina Jolie).
In Cambodja is het Hindoeïsme en Boeddhisme verenigd. Dat zie je overal terug in de gebouwen en ook het paleis van de koning wat middenin de stad ligt. Wat een pracht en praal.. Schitterend om te zien. Elk detail, elke kleur en elk beeld heeft een betekenis. Zoals de slang op de trapleuning, die houdt de goede mensen binnen en de slechte buiten. Ik zou alles wel uit willen leggen maar dan wordt dit verhaal veel en veel te lang.
Gevangenis S21 en de killing fields
De recente geschiedenis van Cambodja is getekend door de Rode Khmer oorlog. Iedereen heeft wel iemand verloren in die oorlog waar ruim 3 van de 7 miljoen inwoners vermoord werd door het regime van Pol Pot. Leraren, kunstenaars, dokters en ingenieurs waren het doelwit. Nog maar 50 jaar geleden hè. Wil je weten hoe het precies zit? Kijk dan de film ‘first they killed my father’. Wij bezochten een wederom gruwelijk museum in gevangenis S21 en gingen naar 2 van de 343 killing fields. Daar wordt je helemaal stil van. Voor zover mogelijk zijn schedels en botten verzameld maar al lopend over de paden (je mag vanzelfsprekend niet op het veld) zie je op veel plekken nog stukjes kleding boven de grond uitkomen.
Na de rauwe verhalen slenteren Frank en ik ’s middags wat rond en nemen een kijkje bij de University of ‘fine arts’. Geen toeristische bestemming maar we mogen wel gewoon rondlopen. In een schilderklasje is iemand zowaar bezig met een portret van Rembrand! We kletsen wat met verschillende studenten, heel relaxed allemaal. Het regent de rest van de middag dus wij duiken weer eens een terrasje op.
Naar Battambang en Siem Riep
Onderweg naar Battambang en Siem Riep stoppen we weer voor een markt. Ik kan de gefrituurde sprinkhanen, wormen en andere vage insecten nog net weerstaan. Bij een kleine zilversmit heb ik plotseling een bijzonder gesprekje met een vrouw die vertelt dat de jonge mensen liever naar de uni gaan dan zilver slaan. Zij leerde het van haar vader die helaas tijdens de oorlog is omgekomen. Bij een pottenbakker even verderop mag ik achter het draaiwiel. Wow, geweldig! Dit wil ik.. magisch hoe er in een paar minuten een potje ontstaat onder mijn handen. Ik voel dat dit iets voor mij is.
We gaan onderweg ook nog even naar de plek waar Prahoc wordt gemaakt, een lokale vispasta. Leuk, dat neem ik mee naar huis, toch? Nou nee, de stapels rauwe vis die met wat zout vanaf een betonnen vloer met een schop in plastic tonnen wordt geschept om te fermenteren laat ik toch maar aan mij voorbij gaan.
Jarig op Angkor
Op de dag dat zowel ik als Chantal jarig zijn is er taart geregeld en krijgen we een mooie en fijne kaart waar iedereen wat op geschreven heeft. Een fijn begin van toch wel een bijzondere dag.
En dan zijn we op Angkor, op de dag dat ik 60 wordt. Ik kan me geen mooier cadeau bedenken dan daar te zijn. De plek waar ik al zolang naartoe wil. En het is meer dan ik mij voor kon stellen. De grootsheid van Angkor maakt dat je je nietig voelt. Als we rondslenteren op Angkor Wat, Angkor Thom en vooral bij Ta Phrom (Tomb Raider met Angelina Jolie) horen we de wind ruisen tussen de bomen in de jungle en de papagaaien krijsen in de verte. Ik laat mijn vingers over de uitgesneden figuurtjes in de muren gaan en vraag mij af welke handen hieraan gewerkt hebben. Generaties steen- en beeldhouwers moeten ermee bezig geweest zijn. Het is mooi, groots en nauwelijks uit te leggen, ook niet in foto’s eigenlijk.
Wat is Angkor
Angkor was van ± 800 tot 1431 de hoofdstad van het Khmer-rijk dat in haar hoogtijdagen niet alleen het huidige Cambodja maar ook Thailand en Laos en delen van Vietnam en Myanmar omvatte. Het complex omvat 70 tempels verspreid over een oppervlakte van zo’n 200 km². Naast deze tempels stond het er ooit volgebouwd met houten huizen en paleizen maar deze zijn reeds vergaan. Alleen de stenen gebouwen hebben de tand des tijds overleefd. Bron: Wikipedia
Op plekken als deze waar de geschiedenis zo overduidelijk eeuwen teruggaat realiseer ik me dat we in dit leven niet veel meer zijn dan een zandkorrel. Elke zandkorrel heeft betekenis en vele zandkorrels samen vormen een berg, maar toch… Het leven is meestal niet zo groots als we zelf denken en soms wensen. En dat is prima.
Wat vond ik er nou van..
Ja wat vond ik er eigenlijk van? Daar begon de eerste van deze drie blogs mee. Drie weken met een groep van zo’n 20 mensen optrekken. In het begin was het wennen, de drukte, dat de dingen voor je geregeld worden, het samen eten. Het heeft ook veel gebracht. De groep was leuk. Echt aardige en betrokken mensen waar we hele leuke en fijne gesprekken mee hebben gehad. En we hebben veel, echt veel meer gezien dan we zelf zouden kunnen regelen in drie weken. Zou ik het nog een keer doen? Waarschijnlijk niet. Wat ik gemist heb was het echt voelen waar je bent. Langer op een plek zijn zodat je begrijpt wat daar gebeurt. Dat heb ik eigenlijk alleen ervaren op Angkor. Maar nog elke dag enorm dankbaar dat wij deze reis hebben kunnen maken. Zo is het ook…
Een recept?
Tja, meestal koppel ik een recept aan een blog zoals iedereen wel weet die mijn verhalen volgt. Omdat deze reis ook in het teken stond van 60 worden op een magische plek deel ik nog eens de taart die voor mij het meest betekent en overigens ook echt heel lekker is. En ook om te vieren dat we er zijn, dat we het fijn hebben en dat een zandkorrel soms meegenomen wordt op de wind om weer neer te strijken daar waar ze vandaan komt.
Lees ook:
Reageer, je e-mail wordt niet getoond