Een goed koekje bij de koffie

Een uur geleden zaten Frank en ik op het terras van Zoet & Zout in Eindhoven. Het is altijd weer even een trip down memory lane want deze zaak, die toen nog anders heette overigens, was vroeger van mijn ouders. Vanaf mijn 13^e tot mijn 23^e heb ik daar elke vrijdagavond, zaterdag en vele vakanties gebuffeld in de spoelkeuken, achter de bar, de keuken of vliegend op het terras.

Nog steeds kan ik het niet laten om overal waar wij eten of drinken te kijken naar ‘het systeem’. Hoe werken ze, wie loopt waar, hoe efficiënt is het. Dat zal wel nooit meer weggaan denk ik.

Anyway… ik realiseerde me dus pas vandaag dat ik niet alleen vanwege de herinneringen graag daar op het terras aanschuif. Ook niet vanwege het uitzicht trouwens. Want chocolatier Boulanger zit er nog altijd en ook optiek Stufkens lijkt voor eeuwig verstrengeld met deze plek.

Nee, het is het koekje bij de koffie. Meestal laat ik het koekje liggen. De treurige individueel verpakte speculaasjes of boterkoekjes. Het kan mij niet bekoren. Een excuus koekje noem ik het ook wel. De sluitpost op het kopje koffie. Maar zittend in de zon kregen we ook vandaag weer een heerlijk Italiaans amaretti koekje. Bros van buiten en een beetje ‘taai’ van binnen. Heerlijke amandelsmaak ook. Daar wordt ik dus wel blij van!

Een goed koekje bij de koffie. Klein gebaar, groot genot. Wat vind jij eigenlijk van het koekje bij de koffie? Laat het weten in de comments hieronder.

Krijg je na dit verhaaltje zelf zin om koekjes te bakken? Probeer dan eens deze:

Koekjes met kardemom en sinaasappel

Koekjes met chocolade en koffie