Personal stories

Zijn

wie je bent?

Zijn wie je bent?

Sinds een jaar weet ik niet meer precies wat dat betekent. Ik ben in verwarring. Betekent zijn wie je bent accepteren hoe je eruit ziet? Is dat het ultieme jezelf zijn? Een jaar geleden besloot ik mijn Corona uitgroei te laten voor wat het is. Ik had er genoeg van om elke drie a vier weken naar de kapper te gaan. Mijn haar verf ik al 25 jaar, vroeg grijs worden zit in de familie. Dus de witte streep die ontstond werd breder en breder. Ik liet de rest lichter maken om de overgang wat de maskeren. Maar met het witter worden van mijn haar voelde ik mij ook van binnen anders worden…

Fotoacademie

naar Foodfoto

Cocktail splash foto

Mijn eerste camera kreeg ik toen ik 12 was. Een simpele druk op de knop en het rolletje doordraaien. Van honderden foto’s maken was toen nog geen sprake want het ontwikkelen en afdrukken was duur. Foto’s ophalen bij de fotowinkel was altijd weer spannend want je wist nog niet of ze gelukt waren. Toen ik eenmaal een handmatige camera had, en licht en scherptediepte zelf kon bepalen, moest je dan ook goed nadenken over je instellingen. Even terugkijken was er nog niet bij. De liefde voor fotografie is nooit weggegaan. Ik wilde een aantal jaar geleden zelfs een carrière switch maken en heb een klein jaar op de Fotoacademie gezeten. Wat een fantastische en intense tijd was dat.. Een dag in de week kwamen we samen op school en werden vooral de resultaten van de opdrachten besproken. Niet altijd makkelijk om reacties van anderen te ontvangen op foto’s waar ik best trots op was, maar wel ongelofelijk leerzaam. Uiteindelijk ben ik in het eerste jaar al gestopt. De combinatie van school, mijn werk als zelfstandig communicatieadviseur, én een jong kind, was te zwaar. Nu zoveel jaar later, zijn dingen die eerst nog niets met elkaar te maken hadden, voor mij op zijn plek gevallen. Een horecakind dat uiteindelijk toch iets met koken gaat doen, mijn liefde voor fotografie en het maken van verhalen.

Full dip!

Bungee

Full Dip! bungee

Terwijl wij hier ondergedompeld zitten in een lockdown feesten de Nieuw-Zeelanders down under op festivals, terrassen en warme stranden. Het kan omdat ze op dit moment geen besmettingen hebben. Die vrolijke beelden doen me zeker in deze tijd terugverlangen naar de winters die ik daar doorbracht. 7 keer ben ik er geweest. De laatste 2 keer samen met Frank en Maxime, onze dochter. Waarom zo vaak? Mijn zus woont daar. Met een van haar eerste liefdes vertrokken en nooit meer teruggekeerd. Vaak plande ik mijn trip in november, kocht nog snel op het laatste moment een ticket als de drang om te gaan te groot werd. Op een van die trips was ik in de buurt van Queensland op het Zuideiland. Een van de belangrijkste attracties daar is bungeejumpen. Op een van mijn vorige trips op het Noordereiland had ik het al eens gedaan. En geloof me, je gaat een beetje dood van binnen…

Kerst..

een beetje magie

Kerst.. een beetje magie

Haar zwierige zwarte lange avondjurk danst op de wind als zij in de armen van mijn vader langs zweeft op de muziek van het orkestje in de hoek. De lange doorschijnende sjaal die mijn moeder losjes om haar hals heeft gelegd danst achter haar aan als een wimpel. Als mijn vader en moeder de vloer oplopen en beginnen te dansen wijken in een paar minuten alle andere mensen en kijken toe vanaf de rand van de dansvloer. Het is een mooi gezicht, die twee lange mensen die wervelend over de vloer gaan. Wij staan, jong als we zijn, met grote ogen naar het schouwspel te kijken. Trots en een beetje geïntimideerd. Als de muziek is afgelopen klinkt een applaus. Het is kerst op Chalet Royal… Met onze mooiste kleren zitten we aan het ‘diner dansant’. Obers in strakke zwarte pakken met strik laveren behendig tussen de tafels en er klinkt geroezemoes. De stemming is opgewonden en iedereen is blij. Er hangt een verwachtingsvolle sfeer. Een avond vol verrukkelijk eten wacht ons…

Verjaardag

& Spicy Chef

Verjaardagseten & Spicy Chef

Vandaag ben ik jarig en het is toch een beetje een andere dag dan anders. Niet dat ik normaal gesproken mijn verjaardag groots vier maar borrelen met familie vind ik toch wel heel erg fijn. Dat zit er dit jaar even niet in… En aangezien het huis hier helemaal op zijn kop staat omdat er geschilderd wordt ben ik coronaproof ‘on tour’ gegaan. Een koffie hier, een koffie daar… en het was heerlijk! Vandaag voel ik me enorm verwend. Door mijn lief met het nieuwe boek van Soenil ‘Spicy Chef’ (het etentje doen we wanneer het weer kan) en schatje Maxime met een bos rode rozen. Hoe geliefd kun je je voelen… Vanmiddag nog even de boekwinkel ingedoken, want je moet toch wat als die schuurmachine thuis op volle toeren draait. Met verjaardagen heb ik een haat liefde verhouding. Nou eigenlijk niet met verjaardagen maar met een feestje geven op mijn eigen verjaardag. Meestal vind ik zo’n feestje maar een ongemakkelijk gebeuren. Vooral als mijn gasten elkaar niet zo goed kennen. En ik heb nogal wat vrienden en vriendinnen uit alle windstreken van Nederland. Dat krijg je ervan als je een partner hebt uit het Oosten van het land en zelf gewoond hebt in Rotterdam, Utrecht en op verschillende plekken in Brabant. En bovendien vriendinnen hebt van 30 jaar geleden maar ook weer nieuwe mensen hebt leren kennen. Nou is het echt niet zo dat mijn vrienden niet sociaal zijn. Zij hebben er eigenlijk helemaal niet zo’n last van om een praatje aan te knopen met iemand die ze niet kennen. Het is eerder zo dat ik me druk loop te maken of iedereen het wel naar zijn of haar zin heeft. Als Foodie wil ik dan ook nog allerlei lekkere zelfgemaakte hapjes op tafel zetten en het recept voor stress is geboren. Ik ben er maar mee opgehouden… Met mijn vriendinnen ga ik eten, borrelen, naar de bios, of gewoon lekker samen koken. Hebben we fijne gesprekken en bakken met aandacht!

Poepkoffie

op Bali

Poepkoffie op Bali

Tijdens een vakantie op Bali dronken wij Kopi Luwak, ofwel poepkoffie. Kosten? Tot € 250,- voor 500 gram. Maar waar veel geld wordt verdiend ligt fraude op de loer… Hoezo poepkoffie? Civet katten leven in het wild en eten rauwe koffiebessen zodra ze rijp zijn. Ze verteren alleen het vruchtvlees en de koffieboon wordt uitgepoept. Die uitgepoepte bonen worden verzameld, schoongespoeld, gebrand en verkocht als de duurste koffie ter wereld. Na het zien van Jack Nicholson met zijn Kopi Luwak in ‘The Bucket List’ staat het drinken van ervan bij veel mensen op hun eigen Bucket List. Misschien gaat daar een dikke streep door als ze weten wat wij nu weten..

Freddy Mercury

aan de keukenmuur

Freddy Mercury aan de keukenmuur

In het huis waar ik ben opgegroeid stond in de keuken een ronde, oude houten tafel met een bonte verzameling stoelen eromheen. Aan die tafel aten wij s’ avonds afwisselend met mijn moeder of vader, want een van beiden was ‘voor’. Dat ‘voor’ was het plaatselijke dorpscafé. Aan de keukentafel hadden wij allemaal een vaste plek. De keuken was niet groot en veel muren waren er niet vanwege allerlei deuren. Naar de kelder, naar de achterplaats en naar het zaaltje van het café waar een Russisch biljart stond. Op een smalle muur tussen twee deuren hing een grote poster van Freddy Mercury. Mijn moeder hield van de vrije en uitdagende houding van Freddy. Ik niet, ik was tien en zat recht tegenover die poster van Freddy in zijn witte jumpsuit. Niks mis met een jumpsuit zul je denken maar dagelijks op ooghoogte zitten met zijn, nogal aanwezige, edele delen was meer dan ik destijds kon verdragen…..

Geitenbal

van het spit

Geitenballen aan het spit

Mijn vader loopt niet snel weg voor een bijzondere, buitenissige of in dit geval bedenkelijke eetervaring. Zo vierde hij lang geleden met mijn moeder vakantie op Kreta. Ook in die tijd, wij waren nog klein en even uitbesteedt, kon je er al een scooter huren. Jong en avontuurlijk stuurde hij met blote bast de scooter, met mijn moeder achterop, door het bergachtige Kretenzer landschap. Rond lunchtijd kwamen ze door een klein dorpje wat meer weg had van een kleine verzameling huizen. Voor een van de gebouwtjes, het leek een soort taverna, zaten onder de schaduw van wat rieten matten, enkele mannen en vrouwen, veelal in lange zwarte jurken, aan de koffie en een borreltje. Vanachter het gebouw kwam de geur van geroosterd vlees. Met veel handgebaren werden ze aan tafel gedirigeerd en er kwam een verkoelend drankje. Mijn vader slenterde zijn neus achterna en vond aan de achterkant een groepje mannen die een complete geitenbok aan het roosteren waren. Nou heeft mijn vader een enorme belangstelling voor eten, keukens en alles wat daarmee te maken heeft, en dat zullen die mannen gevoeld hebben. Nou zijn Grieken uitzonderlijk gastvrij dus mijn vader kreeg het allereerste stukje vlees wat gaar was. Zonder omhaal werden de inmiddels geroosterde ballen van de geit gesneden, en keurig in plakjes op een bordje aangeboden aan mijn vader. Zoals ik al zei, hij is niet vies van een experiment…..

Mama

een paradijsvogel

Mama een paradijsvogel. Foto uit de oude doos.

Mama, een paradijsvogel. Vandaag is het 15 jaar geleden dat mijn moeder is overleden.  Ze was pas 60. En ondanks dat het al zo lang geleden is, kan het me soms toch nog overvallen, het gemis. De band tussen moeders en dochters is een bijzondere. Mijn moeder was intelligent en haar tijd ver vooruit. Ze was een vrijdenker en wars van conventies. Een paradijsvogel, zo zou ik haar willen omschrijven. Met kleurrijke veren, een scherpe blik, en ogen die de wereld nauwlettend aanschouwen. Haar vleugels uitslaand, en weer neerstrijken. Ze heeft het vast prachtig daarboven… Ik heb een heel mooi taartje voor haar gemaakt met citroencrème en rozen meringue. Waarom ik dat taartje zo maakte lees je bij het recept.

Een dik kind?

rolmodellen

Blog 'Een dik kind?' : In Engeland ongeveer 14 jaar

Veertien was ik, toen ik voor het eerst ging lijnen. Een brooddieet was in die tijd erg populair. Niets anders eten dan volkorenbrood. Hoe anders is dat nu… Maar over dat brood gaat het hier natuurlijk niet. Was ik een dik kind? Helemaal niet! Als ik nu foto’s bekijk van mezelf als tiener zie ik een meisje met een normaal postuur. Het was eerder zo dat de anderen in ons gezin heel erg slank waren. Toch voel ik mij al dik sinds ik een jaar of zes ben. Als introvert kind vond ik het lastig om aan te geven wat ik graag wilde. En ik wilde heel, heel erg graag, op ballet. Eenmaal alle moed verzameld vroeg ik aan mijn moeder of dat goed was. In haar naïviteit, en echt oprecht goed en beschermend bedoeld,  zei ze ‘dat lijkt me niks voor jou, daar ben je iets te mollig voor, ga fijn op korfbal’. Waarschijnlijk wilde zij me beschermen met de gedachte dat alle meisjes die daar rondliepen graatmager zouden zijn. Zich niet realiserend dat die ene opmerking een indruk voor het leven kan achterlaten. En zo gaat dat met moeders, je doet je stinkende best. Probeert het beste te doen, én zeggen tegen je kind, en dan zomaar op een dag, zeg je of doe je iets waarvan je op dat moment de consequenties nog niet kunt overzien. Neem ik het haar kwalijk? Nee, want natuurlijk zou ze dit nooit gezegd hebben als ze wist dat ik het lang met me mee zou dragen. Maar zo zie je dat rolmodellen niet iets van deze tijd is. Niet pas bestaat sinds Instagram. Het is van alle tijden. En daar maken we ons, in welke vorm dan ook, (bijna) allemaal schuldig aan.

Een gans

slachten?

Een gans slachten

‘Wil je misschien een gans meenemen?’  Mijn maag keert zich om en ik voel lichte paniek opkomen. Een gans meenemen?  ‘Je bedoelt dat ik het dier zelf ga slachten? Dat heb ik nog nooit gedaan! Geen idee of ik dat überhaupt kan…’ Het aanbod komt van jager Jac, op het moment dat ik foto’s ga maken voor het verhaal ‘Jagen, duurzaam wildbeheer?’ We hebben in de ochtend afgesproken, bij een van de gebieden waar hij jaagt op ganzen voor boeren uit de omgeving.  En daar sta ik dan, weifelend en onzeker, mijn god, hoe ga ik dit doen….? Ik hoor de woorden van Frank, mijn man, in mijn hoofd ‘iedereen die vlees eet, zou op zijn minst één keer een dier moeten slachten om te weten wat dat betekent en hoe dat voelt’. Hij is overigens niet echt een vleeseter, precies om deze reden. Hij weet hoe het voelt…. Ik kijk Jac aan en zeg ‘Wie A zegt, moet ook B zeggen. Ik maak een verhaal over de jacht dus ik doe het’. Hij legt de gans, die tot halverwege mijn bovenbeen reikt, in de kofferbak van mijn auto en we nemen afscheid. ‘Ik hoor wel hoe het gegaan is, roep hij nog..’

Hangry

in New York

New York

Ken je de uitdrukking ‘Hangry’? Ik niet, althans tot voor kort niet. Chagrijnig van de honger, dat is het kort door de bocht, hahaha…. En ik heb er last van! Zet mij te laat aan een ontbijt en ik ben niet te genieten, wordt compleet onredelijk en vervelend. Eenmaal een paar happen gegeten verdwijnt mijn bokkige humeur en breekt een glimlach door. Hoe dan! Dat ‘hangry’ zijn niet alleen lastig is voor mij maar ook voor anderen bleek tijdens een trip naar New York met vriendin Karin. De eerste ochtend doken we meteen de stad in op zoek naar een ontbijtje in een echte ‘diner’. Het zoeken naar die perfecte ‘diner’ daar ging het mis want toen wij inmiddels de hele straat doorkruist hadden en nog geen ‘American pancake’ achter de kiezen hadden bitste ik naar haar ‘zullen we het eerstvolgende restaurant nemen!’ Je kunt je voorstellen dat het niet echt de meest gezellige start van deze citytrip was. En hoe groot de verbazing van Karin toen ik eenmaal een paar happen gegeten had. Alsof er niets gebeurd was.. Tijd om eens in het fenomeen Hangry te duiken…

1 2 3 4

komt er nog wat van!

Uit de oude doos: mijn vader viert Carnaval

Carnaval, you hate it, or you love it, soms lijkt er geen tussenweg. Aankomende week barst het feest hier weer los. En niet alleen zuiderlingen vieren Carnaval! Hele groepen uit het Oosten en Westen van ons land komen het meevieren. En die mensen moeten ook allemaal eten… Zo zat, lang geleden toen mijn ouders net het café in Nuenen verruild hadden voor een restaurant in Eindhoven, de zaak helemaal vol met een groep Tukkers. Ze waren uitgelaten, lollig en luidruchtig. En drank maakt hongerig dus er moest eten komen! Nou had mijn vader de kok die dag vrijgegeven onder het mom van ‘die paar klanten met Carnaval help ik zelf wel’ dus hij voelde zich wat overvallen door die grote groep die de zaak  kwam binnenvallen. De bestellingen regen zich in ijltempo aaneen tot een lange sliert bonnen. En hoe hij ook zijn best deed, een volle zaak in je eentje te eten geven, dat kost tijd.. In de open keuken wiste mijn vader zich met grote regelmaat het zweet van zijn voorhoofd. Toen op de eerste tafels de schaaltjes met groenten werden neergezet kiepte een boom van een jongen een schaaltje met erwtjes zonder pardon om en begon van de tafel te eten. Dat was het sein voor de rest van de tafel om mes en vork op te pakken en flink op de tafel de slaan, 1,2,3,4 komt er nog wat van! 5,6,7 we wachten al zo lang!, 1,2,3,4,…. En binnen 10 seconden….

De liefde...

Valentijn

De liefde vieren met Valentijn

Als ik nietsvermoedend de sleutel omdraai en de deur van mijn appartement open, buitelen honderden rode hartjesballonnen dartelend om en over mij heen de gang op… Lachend probeer ik mij een weg te banen door de berg ballonnen die de hal van mijn flat vullen tot aan het plafond… Ik word helemaal warm van binnen… Op de grond zie ik een spoor van rozenblaadjes de hoek omgaan… Wil jij ook de liefde vieren en je geliefde verrassen? Check mijn Valentijn bericht morgen…..

Voetbalinzicht

& ossenhaas

Voetbalinzicht & ossenhaas

Wat voetbal voor de liefhebbers betekent ben ik eigenlijk pas gaan begrijpen toen mijn broer stopte met zijn profcarrière. Hij is de keeper die een doelpunt maakte vanuit zijn eigen goal, op een haar na 1000 speelminuten zijn doel schoon hield en twee keer verkozen is tot beste keeper van de Bundesliga. Vanaf het moment dat hij kon lopen zat de voet van mijn broer Rein vastgekleefd aan een voetbal. Ik kan me hem niet anders herinneren dan dribbelend, schietend tegen een muurtje of de bal hoog houdend met zijn knie.  Zelf heb ik nooit veel belangstelling voor voetbal gehad. Ik begreep niks van de emotie en ook niet van buitenspel. En misschien kwam het ook wel omdat we tijdens de zondagse uitzendingen van Studio Sport muisstil moesten zijn thuis. In de tijd dat hij in Duitsland bij VFL Bochum speelde kwam ik wel bij hem op bezoek maar naar een wedstrijd ben ik nooit geweest. Mensen begrepen dat niet, hij was tenslotte topsporter en sterspeler. Maar voor mij was hij altijd eerst mijn broer en dan de voetballer.  Tot die memorabele dag van zijn afscheid…